අපේ චූටි බාප්පා අකාලයේ මිය ගොස් අවමංගල්යය පැවැත්වුණු දා ඔහුගේ මිතුරන් විසින් ලියා මුද්රණය කළ ශෝකප්රකාශ දෙකක් ඔවුන්, බාප්පාට අවසාන ගෞරව දක්වන්නට එහි පැමිණි ඥාතී හිතමිතුරන් අතරේ බෙදා හැරියා.
මේ ඉන් එකක්.
සෝ කඳුළු බිඳෙකි මේ.
පරකන්දෙනියේ විසූ සත්ගුණවත්
සරත් කුමාර චන්ද්රසිරි සූරියආරච්චි
මිතුරාගේ අභාවය ගැන මගේ හදපතුලෙන් නැගෙන
කණගාටුවයි මේ.
ලෝනා පහන් ගම් පියසම එළිය කෙරූ
පාළුව රජවෙමින් අප නෙත් කඳුළු පිරූ
හිතවත්කමෙන් ආදරයෙන් සෙනෙහේ දැරූ
අවසන් මොහොත ළංවිය අප නොසිතූ විරූ
මුමුණන විටදි පවනින් කෙඳිරිලි ගීත
දොම්නස නැගෙයි හදවත් කරමින් භීත
නොදනිමි ඔබෙ ගමන සිදුවන බව මෑත
පතනෙමු නිවන් සුව එක්කරමින් දෝත
මිතුරෙකු නොවේ ඔබ මාගේ සොයුරෙක් ය
ඒ ගුණ සුවඳ මුසුකල ගම අඳුරේ ය
ඉපදුන සැමට නියතය යන ගමනක් ය
හිතවත නොමැති මේ ගම මට සොහොනක් ය
බුදු බණ වෙතට මොහොතක් යාකරමි සවන්
සිසිලක් දැනේ එතුළින් දුක කරමි තුරන්
මින්මතු අතනොවී බාධක මරණ මෙවන්
අත්වේවා ඔබට දුක නැති අමර නිවන්
මේ ඔබේ කලණ මිතුරු,
චන්ද්රසේන රණසිංහ
දැනුත් සමහරවිට මේ ශෝකය ප්රකාශකිරීමේ සම්ප්රදාය ලංකාවේ අනුගමනය වෙනවා විය යුතුයි.
දෙවෙනි ශෝක ප්රකාශය හෙට හෝ අනිද්දා පළ කරන්නම්.
- රසික සූරියආරච්චි
