මා පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉගෙනුම ලැබූ දෙවන වසර, විශ්ව විද්‍යාලයේ ද රටේ ද විවිධ හැලහැප්පීම්වලින් බහුල වූ කාලයක් විය.
එකල පැවති එක් ශිෂ්‍ය ප්‍රශ්නයක් විසඳා ගැනීමට මාරාන්තික උපවාසයක් ද පැවැත්වුණි. අරඹා දින පහකට පමණ පසුව අවසන් වූ මේ උපවාසය සහ ඒ හා සම්බන්ධ තවත් කරුණු කිහිපයක් ගැන සිය "තෝරාගත් මතකයන්" කිහිපයක් හෙන්රි වර්ණකුලසූරිය විසින් පසුගිය දිනක තම නොකී කතා බ්ලොගයේ ද ලියා තිබුණි.
එදා ඒ උපවාසයට සහභාගී වුණු මගේ බැචෙකු වූ ආනන්ද ලියනගේ අද අකාලයේ සිය අවසන් ගමන යයි.
උපවාසයේ යෙදීමේ වරදට ආනන්ද ලියනගේ ගේ ශිෂ්‍යභාවය අහෝසි කරනු ලැබීය. ඒ සමගම ශිෂ්‍ය සභාව ද තහනම් කර සියලුම ශිෂ්‍ය නියෝජිතයින් ගේ ද ශිෂ්‍යභාවය අහෝසි කරන ලද නිසා, පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයට උදා වුණේ අඳුරු සමයකි.
මේ මා ඒ ගැන, ඒ කාලයේ ලියූ සටහනකි.
උපවාසයේ වීරයින් සමරමු!
අයුක්තිය ලොව කිරුළ දරණ සඳ
අසාධාරණය සැම තැනම විය
වැළලුණු සාධාරණය වෙනුවෙන්
යුක්තිය සත්‍යය වෙනුවෙන්
අප වෙනුවෙන්
නොබියව නොපැකිල
විහිළුවකටවත් කිසිවෙකු නොසිතන
තීරණයක් ගෙන
ඔබ උන්නා
දින ගණනාවක් එක සේ නොසැලී
ඉන්ද්‍ර ඛීලයක් සේ
හමන සුළඟ ඔබ වෙහෙසන්නට ඇති
වැටුණු වැස්ස ඔබ රිදවන්නට ඇති
දැඩිවූ හිරුගෙ රුදු කිරණ කැරලි ඔබ
මඩවන්නට ඇති
ඒ සේරම දේ ඉවසා සිටියත්
හිස්වූ කුසෙන් නැගෙන සා ගින්දර
ඔබ නොමරාමෙන් මරවන්නට ඇති
ඒ කිසිලෙසකින්
නොසැලී නොපැකිල
තිර අදිටනකින් සිතේ ධෛර්්‍යයෙන්
ඔබ වෙනුවෙන් නොව
අප වෙනුවෙන්
ඒ දුක් ගින්දර ඔබ උහුලන්නට ඇති
කුරිරු ලෝකයේ නෙළුම් පිපී නැත
සාධාරණයේ හිරු පායා නැත
අප වෙනුවෙන් සටනට වැදි ඔබ අද
අප අතරේ නැත
අදත් එදා මෙන්
මහවැලි ජලකඳ සරසවි භූමිය
දෙකට ඉරාගෙන ගලා බසිනවා
තෙත්වුණු ඇස් ඇති හන්තානේ කඳු
අනුකම්පාවෙන් බලා සිටිනවා
ඔබ නැති පාළුව ලොවට කියාගෙන
වෙනදා සීතල මිහිදුම් නලරැළි
උණුසුම් සැඩ සුළඟක්ව හමනවා
මැලවුණු මල්පෙති බිමට ඬැටෙනා
යුක්තිය සත්‍යය නිදියන සොහොනේ
සැමරැම් කොත මත
කපුටන් වවුලන් වසුරු හෙලනවා
අසාධාරණයෙ අඳුර බිඳින්නට
හිරු පායන තෙක් සිටි කාලය ඇති
බලහත්කාරෙන් හෝ හිරු පුබුදා
හෙට මුළු ලෝකය එළිය කළ යුතුය
(1984)
මෙහි අවසන් පද කිහිපය ගැන වැඩි විස්තර පසුගිය දා මා රාවය පුවත්පතට ලියූ ලිපියේ සඳහන් කළෙමි.
ඒම දුකකි,
යාම දුකකි,
ඒම, යාම අතර දුකකි!
ආනන්ද ලියනගේ, මිතුර ඔබට සුබ ගමන්!
-රසිකොලොජිස්ට්
